Πέμπτη, 3 Ιουνίου 2010

Ομιλία κ. Γιώργου Περδίκη, Βουλευτή Κινήματος Οικολόγων Περιβαλλοντιστών στην Ολομέλεια της Βουλής των Αντιπροσώπων, Πέμπτη 3 Ιουνίου 2010

Ο ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΤΕΤΑΡΗΣ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ 1999

Αν ξεπεράσουμε το σοκ των συγκλονιστικών υποθέσεων με τον φόνο του αείμνηστου Α. Χατζηκωστή και τη σορό του αείμνηστου Τάσου Παπαδόπουλου και εξετάσουμε ψύχραιμα τα στοιχεία διαπιστώνουμε ότι το σοβαρό έγκλημα μειώνεται διαχρονικά τα τελευταία χρόνια.

Αντίθετα τα λιγότερα σοβαρά αδικήματα (π.χ βία στην οικογένεια, μικροπαραβάσεις, διαρρήξεις, οχληρία κλπ) τα οποία δεν εμπίπτουν στα πλαίσια της τροποποίησης αυτής ή δεν έχουν σχέση με το οργανωμένο έγκλημα αυξάνονται. Τα περισσότερα από τα εγκλήματα που η αύξηση στην εμφάνιση τους προκαλεί έντονη ανησυχία στους πολίτες, δεν απαιτούν οργάνωση συνεπώς τηλεφωνικές επικοινωνίες.

Πέραν λοιπόν από την επιπλέον δυνατότητα που ορθώς θέλουμε να δώσουμε στις διωκτικές αρχές όσο αφορά το οργανωμένο έγκλημα, πρέπει να παραδεχτούμε ότι αυτή η τροποποίηση δεν αφορά ότι αντιμετωπίζει ο απλός πολίτης ενώπιον του καθημερινά.

Αντίθετα παραμένουν σοβαρά ερωτηματικά όσον αφορά το νόμου που πρέπει να ακολουθήσει άμεσα και όποιος θα καθορίζει τις διαδικασίες για άρση του απορρήτου. Στο νόμο αυτό, που εμείς ζητούσαμε να τον έχουμε ενώπιον μας για να αποφασίσουμε συλλογικά και περιεκτικά, θα πρέπει να υπάρχουν όλες οι απαραίτητες ασφαλιστικές δικλίδες ώστε να μην υπάρχει περίπτωση να δοθεί η ευκαιρία στον οποιονδήποτε να αξιοποιήσει τη δυνατότητα αυτή για άλλους σκοπούς.

Ποιους άλλους σκοπούς; Νομίζω ότι κάθε συνετός πολίτης μπορεί να ανησυχεί όταν γινόμαστε μάρτυρες υποθέσεων σαν αυτή της επέμβασης της αστυνομίας στην υπόθεση Christofias watch.

Θέλω να σας πληροφορήσω ότι μετά από πολλή περίσκεψη και προβληματισμό αποφασίσαμε να μην υποστηρίξουμε την τροποποίηση του Συντάγματος άρθρο 17. Θεωρούμε ότι η μορφή της επιχειρούμενης τροποποίησης - με τη διεξοδική αναφορά σε αριθμό αδικημάτων - και ο βαθμός αβεβαιότητας σε ότι αφορά το νόμο, βάση του οποίου θα γίνεται η συνολική διαδικασία, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν διασφαλίζεται ούτε η αποτελεσματικότητα της τροποποίησης ώστε να διώκεται ή να προλαμβάνεται το σοβαρό έγκλημα αλλά κυρίως δεν εξασφαλίζεται ότι η τροποποίηση αυτή δεν θα επιτρέψει την εκτροπή και την υπέρβαση εξουσίας σε βάρος των δικαιωμάτων ανυποψίαστων πολιτών.